یا حضرت رقیه

که پیچید تو گوشم سر صداشون

نمیبردند دگر گوشواره هاموخودم میبخشیدم به دختراشون

گذشت و گم شدم تو بیابون

آخه از غافله جامونده بودم

یکی اومد برم گردوند بابا

ولی کاش همان جا مونده بودم

بد اخلاقن چقد مردای شامی

بجای قلب سنگه تو دلاشون

با این دستای سنگینی که دارن

دلم میسوزه به حال دختراشون

یه جوری زد چشام تاره هنوزم

جای دستاش یکم بهتر شد اما

رد انگشترش رو صورتم موند

بابا تو روی نیزه و من روی ناقه

تو چشم باز و من دستای بسته

بابا چقد شکل همیم بابا نیگا کن

منم مثل تو دندونام شکسته

یا رقیه مددی